22 Ιανουαρίου 2026

près de la Seine

 


Κάποιες φορές

σε βρίσκω

σκαλωμένη λέξη

σε μια ξεχασμένη

στιγμή της μέρας.

Βγάζω τότε την παλιά

γραφομηχανή της μητέρας

κι αρχίζω να γράφω ατέλειωτες

σελίδες με δάχτυλα

που πληκτρολογούν ηδονικά

πάνω στο γερασμένο σώμα της.

Ξεθωριάζει η πόλη

οι δρόμοι ορίζουν

αποστάσεις και κίνηση

ψάχνω στον χάρτη της μνήμης

μια γειτονιά με θερινά σινεμά

έρωτες απαγορευμένους

καφέ μοιρασμένο στα δυο.

Εκεί που είχα τόσα

μα δεν είχα εσένα.

Έχω πάψει από καιρό να καπνίζω

όμως κάτι τέτοιες στιγμές

νιώθω την ανάγκη ν’ ανάψω

το πιο βαρύ άφιλτρο

και να ζαλιστώ ρουφώντας

όλα τα όχι που με στοίχειωσαν.

Νοθευμένη ζωή, σκορπισμένη

σε μικρά τρίμματα

τότε που κράτησα το σκισμένο

απ’ το τροχαίο μπλουτζίν

τρόπαιο, να με δυναμώνει

στις θλίψεις που θα ’ρθουν

τότε που μαγνητοφωνούσα

σε κασέτες

τραγούδια αγαπημένα

και χάριζα τους στίχους μου

στους αυτόχειρες του μέλλοντος

δίχως μια υποτυπώδη

πίστωση αισθήματος,

τότε που ονειρευόμουν

γκρίζες σοφίτες στο Παρίσι

–près de la Seine–

κι ένα καράβι

για να γυρίσω τον κόσμο.

Κάποτε θα ήθελα να γράψω

για όλα τ’ αμήχανα φιλιά που έδωσα

για όλα τα βλέμματα που μ’ έδεσαν

για όλα τα ονόματα που χάραξα

πάνω σ’ ένα ά-φ-υλο σώμα,

πριν το αποθέσω

στο κοιμητήρι της ψυχής.

Και να σε πάρω μια βόλτα

με το παλιό, παιδικό μου ποδήλατο

δείχνοντάς σου ένα-ένα

όλα τα γδαρσίματα της ζωής μου.

16 Ιανουαρίου 2026

santé

 



Οι πιο δυνατοί έρωτες

κάπνιζαν πάντα Santé

οδηγούσαν βρώμικες enduro

κι έβλεπαν ταινίες του Fassbinder.

Όταν κρύωνα

με τύλιγαν

στο ξεβαμμένο μπουφάν τους.

Μοιραζόμασταν το ίδιο μπουκάλι

και τα ίδια αστέρια στον ουρανό.

Πριν φύγουν

μου χάριζαν δίσκους

με γαλλικά τραγούδια

κι άφηναν παρακαταθήκη

το άρωμά τους

πάνω σε ξεχασμένα μπλουζάκια.

Ύστερα από έτη φωτός

τρύπωναν σαν γράμμα μεταμέλειας

κάτω από τη χαραμάδα

της ψυχής μου.


14 Ιανουαρίου 2026

έρμα

 


Να είσαι ερωτεύσιμος.

Να μένεις ερωτευμένος.

Να εμμένεις.

Όταν γύρω εφορμούν

ψυχές ανέραστες.

Και σώματα χορτασμένα

από το τίποτα.

Να είσαι ερωμένος.

Καθώς τα χνώτα τους

ταπεινωμένα και μόνα

θα εκλιπαρούν τον οίκτο

έστω μιας μικρής σου λέξης.

Nα γαντζωθούν πίσω

από το τελικό της σίγμα

και να δώσουν νόημα

στα φευγαλέα λόγια

και στ’ ασήμαντα.

Να εμμένεις.

Ιχνηλάτης των αλλιώς

ερμηνευμένων.

10 Ιανουαρίου 2026

τηλεφωνείς

 



Τηλεφωνείς ακατάλληλες ώρες.

Λάθος κάνετε, απαντώ.

Σας έχουν ξεπεράσει

εδώ και πολύ καιρό

τα όνειρά μου.


06 Ιανουαρίου 2026

βεβαρημένο μητρώο

 



Είχες πάντα βεβαρημένο αισθηματικό μητρώο μα στα μάτια μου, πες από αφέλεια πες από ελπίδα, δεν ήσουν παρά ένα αθώο ξωτικό που δάκρυζε, όταν του έδειχνα πέρα μακριά τη μέρα να σβήνει μέσα στη θάλασσα. Και τώρα, όπου ανασαίνεις, θα είμαι. Μισοτελειωμένο ποίημα. Ξεχασμένο σε μια τσέπη κοχύλι. Μια χούφτα θάλασσα γινωμένη από ήλιο και άνεμο. 


03 Ιανουαρίου 2026

δίσεκτος έρωτας


 

Σ’ ένα χρόνο από τώρα

δεν θα θυμάσαι, αγάπη μου

πως τούτη τη δίσεκτη νύχτα

σ’ έψαχναν μικροί ναυαγοί

τα χέρια μου,

σκαρφάλωναν απεγνωσμένα

στους ώμους σου,

ξεδιψούσαν στο στήθος σου.

Δεν θα θυμάσαι, αγάπη μου,

πως μέχρι το ξημέρωμα

απάγκιαζα σε κείνον

τον φυλαγμένο όρμο

του κορμιού σου

εκλιπαρώντας ένα φιλί ζωής

βαθιά μέσα σου.


31 Δεκεμβρίου 2025

αγγίγματα

 


Ξέρω. Σωπαίνεις. Πέρασε η ώρα

και πρέπει να χωριστούμε.

Όλα τ’ αγγίγματά μου θ’ ασφυκτιούν

μέσα απ’ το λευκό πουκάμισό σου.

Θα κατηφορίζεις τον δρόμο

θα μπαίνεις στο λεωφορείο

εκείνα εγκλωβισμένα

θα σου θυμίζουν

τα λίγα που τόλμησα.

Δεν κοίταξα από το παράθυρο

όταν έφευγες.


30 Δεκεμβρίου 2025

σε θέλω

 


Όχι απέναντι.

Δίπλα μου σε θέλω.

Ν’ αγγίζονται οι ώμοι μας.

Και οι μικρές φτερούγες

που ξετυλίγονται

όταν δεν μας βλέπει κανείς.

Πλάι μου να ’σαι.

Εκεί που έχουμε ράψει

μισοσκισμένες

τις παλιές μας υποθέσεις

και τα τεκμήρια

για όσες μικρές σιωπές

γίνηκαν ποιήματα.

Όχι απέναντι.

Δίπλα μου σε θέλω.

Σε θέλω.